تا چه حد با مهارت سخنرانی و تاریخچه‎ آن آشنایی دارید؟

    تاریخچه سخنوری

     

    سخنوری یا خطابه فنی است که به‎وسیله‎ی آن گوینده در سخنان خود، شنونده را اقناع کرده و بر هدفی که دارد وی را ترغیب و تحریک می‎کند. پس هدف از سخنرانی، دستیابی به همین دو نتیجه است: اولاً شنونده سخن گوینده را بپذیرد و ثانیاً بر هدف او برانگیخته شود. گوینده‎ای که این فن را به‎کار می‎برد به اصطلاح خطیب و سخنور نامیده می‎شود. سخنی هم که این فن در آن با مهارت تمام استفاده شود، نطق یا گفتار و خطابه نامیده می‎شود.

    انسان به‎دلیل اینکه باید با هم‎نوعان خود زندگی کند و مهم‎ترین وسیله‎‎ی ارتباطی نیز برایش همین سخن گفتن به‎شمار می‎آید؛ بنابراین هرکس غالباً نیازمند یادگیری فنون سخنوری است تا با این مهارت به اهداف خود برسد.

    در حقیقت با نگاه به تاریخ درمی‎یابیم که بسیاری از مردم دانسته و یا ندانسته از این فن استفاده می‎کرده‎اند برای همین نمی‏توان مشخص کرد که دقیقاً در چه تاریخی و از کجا این فن شروع شده است؛ جز اینکه هرجا و هرگاه گروه اندکی از مردم در کنار یکدیگر گرد آمده‎اند، با قوت گرفتن معاشرات و فعالیت‎های اجتماعی میان آنها بر نکته سنجی و معرفت ایشان نیز افزوده می‎شده، بنابراین سخنوری نیز در میان این اقشار کارایی پیدا می‎کرده است.

     در دوران باستان، هریک از ملل در رشته‎ای از سخنوری مهارت و چیرگی داشته‎اند. بعضی سخنورانی داشتند که مردم را در امر آخرت و معاد پند و اندرز می‎دادند؛ بعضی از آنها رجال سیاسی یا حکما و دانشمندانی بوده‎اند که مردم را در امور مربوط به زندگانی و نحوه‎ی معاش راهنمایی می‎کرده‎اند؛ امّا من حیث المجموع به نظر می‎رسد سخنرانی در آغاز بیشتر جنبه‎ی شاعری داشته است.

    در سده‎ی پنجم پیش از میلاد، در یونان سخنورانی ماهر وجود داشته‎اند. بازار خطبیان یونان از آن جهت گرم بود که تصمیمات مهم حکومتی در انجمن‌های ملی گرفته می‎شد و دعاوی نیز در محاکمی حل و فصل می‎شد که متشکل از گروهی از افراد ملت بود. بنابراین در آن محکمه‎ها برای اقامه‎ی دعوی، خطبیانی که ما امروز آنان را در سمت وکالت می‎شناسیم، برای دفاع از متهم سخنرانی می‎کردند. در انجمن‎های ملی نیز که مردان سیاست گردانندگان اصلی آن بودند، لازم بود با قوت نطق و بیان خود، اعضای مجلس و افراد ملت را برای تصمیم گیری در امور و وضع قوانین با خود همراه سازند و آنها که هنوز در این عرصه وارد نشده بودند باید از طریق هنر سخنرانی خود را به مردم معرفی می‎کردند تا قابلیت‎ها و توانایی‎های خود را برای قرار گرفتن در امور حکومتی نشان دهند.

     در آغاز هرکس که سخنوری می‎کرد از روی استعداد بالقوه و ذاتی خود در این مهم به موفقیت دست می‎یافت. زمانی‎که در یونان بازار سخنرانی و خطابه گرم شد، همه‎ی مردم به نحوی خواستار آن شدند که در این فن به چیرگی و مهارت برسند؛ به همین جهت برخی از متفکران تصمیم گرفتند که رموز و دقایق این فن را برای علاقه‎مندان آشکار سازند.

    برای آموزش سخنوری اساتید باستان می‎بایست از تمامی علوم و فنون آن روزگار بهره‎مند می‎شدند تا بتوانند شاگردان خود را اقناع کنند. بنابراین یک سخنران در آن زمان تنها یک سخنران نبود، بلکه دانشمند و عالم زمانه‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎ی خود نیز بود.  

    کلیه حقوق این وب سایت متعلق به کانون سخنوران می باشد.

    Please publish modules in offcanvas position.