تاثیر لبخند بر روابط

     

    مغز به محض دیدن لبخند انسان دیگری،فرد را به تقلید وا می دارد و مسری بودن خنده،خود گویای نیاز بدن به آن،برای بالا بردن آستانه ی تحمل در برابر مشکلات است.

    همیشه لازم نیست خنده در پی شادی باشد،گاهی باید خندید تا شادی به دنبالش بیاید.یک کردار ساده می تواند انسان و دنیای پیرامونش را متحول کند و لبخند موجب میگردد شخص دچار جذابیت شود.

    با هربار لبخند زدن،جشن مختصری در مغر برپا می شود و عمل خندیدن سبب فعال کردن پیام رسان های عصبی می شود که برای سلامتی و شادی مفید می باشد.

    در درجه ی اول سبب آزاد شدن نوروپپتیدها می شود که ماموریت آنها، مبارزه با استرس است ، نوروپپتیدها مولکول های کوچکی هستند که به نورون ها مجوز برقراری ارتباط می دهند. این مولکول ها زمانی که انسان خوشحال ، غمگین، عصبانی، افسرده و هیجان زده می باشد، پیام رسانی به کل بدن را تسهیل می کند. انتقال دهندگان عصبی احساسات خوب(دوپامین،اندورفین و سروتونین) همگی زمانی که لبخند زده شود آزاد می شوند و این آزاد سازی نه تنها به بدن آرامش می دهد بلکه می تواند ضربان قلب و فشار خون را پایین بیاورد.

     

     

    اندورفین ها همچینین به عنوان یک مسکن طبیعی درد عمل می کنند و در نهایت سروتونینی که به واسطه ی لبخند آزاد می گردد، به عنوان یک عامل ضد افسردگی و سرحال کننده عمل می کند.

     با لبخند نه تنها چهره زیباتر به نظر می رسد، بلکه طرز برخورد دیگر اشخاص نیز تغییر می کند و به فرد به عنوان شخصی قابل اطمینان، آرام و صادق می نگرند و با آنها رابطه ی همزیستی برقرار می شود.

    دیدن یک چهره ی خندان ، قشر پیشین حدقه ای را فعال می کند، بخشی از مغز فرد که پاداش های احساسی را پردازش می کند و این یافته حاکی از آن است که زمانی انسان لبخند فردی را می بیند،در واقع احساس می کند پاداشی را دریافت کرده است.

    آن بخش از مغز که مسئول حالت چهره ی فرد در هنگام لبخند زدن و یا تقلید لبخند دیگران می باشد،در قشر حلقوی مخ قرار دارد،یا به عبارتی ناحیه ی واکنش خودکار و ناخودآگاه.هربار به فردی لبخند زده شود،مغز آن فرد او را به خندیدن وسوسه می کند.

    انسان مجذوب شخصیی خواهد شد که ارتباط چشمی مناسب با یک لبخند بر لب داشته باشد.

     

    کلیه حقوق این وب سایت متعلق به کانون سخنوران می باشد.

    Please publish modules in offcanvas position.